Hindi mawala sa aking alaala…
Nung panahon na ika’y makita…
Isang magandang tanawin…
Sa araw na noo’y makulimlim…
Ang iyong galaw ay Pilipinang Pilipina…
Tulad ng iyong makulay na bestida…
Ang iyong pagdaan sa aking harapan…
Nagbigay ng kakaibang init sa pakiramdan…
Kahit siguro ang lamig ng tubig…
Ay hindi kayang mapalamig init ng dibdib…
Sa kutis na kay puti at kay kinis…
Tibok ng puso ay biglang bumilis…
Hindi na naalintana…
Mga nakapaligid sa ating dalawa…
Pagkat ang mundo ay tila huminto…
At parang ikaw na lang ang nakikita ko…
Ngunit ang aking mundo ay biglang gumuho…
Ng halikan ka ng isang kasama mo…
At hindi pa nakuntento…
Nagpayakap ka pa sa isa pang ginoo…
Dapat ba ganoon ka sa iyong katropa…
Kung oo pwedeng bang sumali pa…
Mukha kasing masaya ang inyong samahan…
Upang saya rin ako’y maambunan…
Ngunit siguro ay hindi na maaari…
Pagkat pito na ang iyong hari…
Mahirap rin naman makipagsiksikan…
At baka ikaw sobra ng mahirapan…
Kaya ngayon kontento na ako…
Na minsan ika’y nasilayan ko…
At kung sakali man na maging mag-isa ka…
Tandaan mo maaari mo rin akong maging…
KATROPA…
